သူေဌးေတြ မ်ားလြန္းေနတဲ့ “ရန္ကုန္”

သူေဌးေတြ မ်ားလြန္းေနတဲ့ ရန္ကုန္

ရန္ကုန္မွာ သူေဌးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ဟုတ္တယ္။ ေစ်းထဲက ပဲျပုတ္သည္ကိုၾကည့္ေတာ့ ပဲက တမ်ိုးပဲေရာင္းတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ‘ အမရယ္ ပဲျပုတ္က ၂မ်ိုး၃မ်ိုးေရာင္းလို့ရတာကို ‘ လို့ေျပာေတာ့ ျပန္မေျဖဘူး။

‘ အမက ပဲတမ်ိုးကို ဥပမာ ၅၀၀၀ ျမတ္တယ္ ထား ၂မ်ိုး ၃မ်ိုး တင္ေတာ့ ပိုျမတ္မွာေပါ့ ‘ ဆိုေတာ့ အလုပ္ရူပ္တယ္ မေရာင္းခ်င္ဘူးတဲ့။

ဂိတ္မွာ အိပ္ေနတဲ့ ဆိုက္ကားသမားကို တိုက္ခန္းေပၚ ပစၥည္းတင္ဖို့ေခၚမိတယ္။ ‘ က်ေနာ္ သြားစရာရွိလို့ ‘ ဆိုပီး ျပန္အိပ္ေန တယ္။ ၁၀မိနစ္ေလာက္ သူ ပစၥည္းတင္ေပးလိုက္ရင္ ၄ ၅ေထာင္ရမွာ။ မလုပ္ဘူး။

ေရႊတိဂံုဘုရားကေန ယုဇနပလာဇာကို ၃၀၀၀ ေပးငွားတယ္။ မလိုက္ဘူးတဲ့ ကားပိတ္မွာ ေၾကာက္လို့။ ကားပိတ္မွာ ေၾကာက္ရင္ ဘာလို့ ကားေမာင္းေနလဲ မသိဘူး။

ကိုယ္က အိမ္ကို ေနာက္က်မွ ျပန္ေရာက္လို့ ေရသန့္ဗူးကို ဖုန္းဆက္တဲ့ အခ်ိန္ လာပို့ပါ ၅၀၀ပိုေပးမယ္ ဆိုတာကို လာမပို့ဘူး။ ကိုယ္သြားၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။

ပစၥည္းပို့စရာရွိလို့ ေအာင္ဆန္းကြင္းကို ၈နာရီသြားပို့တယ္။ ဂိတ္က ေကာင္ေတြက အထဲကေန ၈နာရီခြဲမွ ဂိတ္ဖြင့္မယ္ ျပန္ေျပာတယ္။ အမွန္က တံခါးဖြင့္ပီး ပစၥည္းယူလိုက္ရင္ ရပီ။

ထမင္းဆိုင္မွာ ၾကက္သား အာလူးေရာခ်က္ထားတာကို အာလူးပဲ သပ္သပ္ေပးပါ ပိုက္ဆံပိုေပးပါမယ္ဆိုတာကို ခြဲမေရာင္းဘူးတဲ့။

မွာထားတာ လာပို့တဲ့ Deliveryသမားကို ဒီအခ်ိန္ေတြ အလုပ္မအားလို့ ညေနမွလာပို့ပါ က်တဲ့ deli ခ ထက္ ပိုေပးပါမယ္ လို့ေျပာတာကို က်ေနာ္တို့က ဒီအခ်ိန္ပဲ လာပို့လို့ရမွာတဲ့။

ေကာက္ညွင္းေပါင္းသည္က ငခ်ိတ္တရက္ ဆီထမင္းတရက္ ေရာင္းတယ္။ တြဲေရာင္းပါလား ဆိုေတာ့ သူက တရက္ဆီပဲ ေရာင္းတာတဲ့ တမ်ိုးကို။

ည ၇နာရီေလာက္ အိမ္ေသာ့ေပ်ာက္လို့ ေသာ့ျပင္တဲ့လူကို သြားေခၚတယ္။ ပံုမွန္ ေသာ့ဖ်က္ေပးတာကို ၈၀၀၀ယူတယ္။ ကိုယ္က ၁၅၀၀၀ ေပးမယ္ေျပာပီးေခၚတာကို မိုးခ်ဳပ္ေနပီ မလိုက္ေတာ့ဘူး လို့ေျပာတယ္။

ကိုယ့္အိမ္က သူ့ဆိုင္က လွမ္းၾကည့္ရင္ေတာင္ ျမင္ေနရတာ။ အိမ္မွာသစ္သား အေကာင္းေတြ ပိုေနလို့ အမွိုက္ပစ္တဲ့လူကို လက္ေဆာင္ထည့္ေပးမိတယ္။ ‘က်ေနာ္တို့က မလိုဘူး’ ဆိုပီး သယ္ရမွာပ်င္းတာနဲ႔ ယူမသြားဘူး။

ၿပီးရင္ စီးပြားေရးက ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္/ ႏိုင္ငံႀကီးက ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ဆိုပီး ၾကည့္လိုက္ရင္ ဒီလိုလူေတြ ခ်ည္းပဲ။ လူစီး လူကပ္ လူေပလူေတ ေတြ။

အဲ့ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ ရန္ကုန္မွာ လုပ္မစားခ်င္တဲ့ သူေဌးေတြ အမ်ားႀကီးပဲလုိ႔။

Zaw Myo Hlaing (ေလးစားစြာျဖင့္ ခရက္ဒစ္)